love_is021@yahoo.com

شب آمد, غصه هم با او,ولی من باز تنهایم

تو رفتی,خنده هم رفته, گل خوشخند زیبایم

جوابم را ندادی تا بدانم دوستم داری

بدون تو همه در بند افسوس و دریغایم

دلم را با خودت بردی, ولی هرگز ندانستی

که من بی بودن تو, بی سرو بی دست و بی پایم

سحر گاه وداع تو , دعا کردم که بر گردی

شب آمد, غصه هم با او,ولی من باز تنهایم

چرا مردم نميخوان دست از سر تو بردارن

بگو که من ديوونتم دوست دارم خيلي زياد

اگه نگي من ميميرم و دق ميکنم دلت مياد

مگه از عشق من و چشماي تو بي خبرن

چرا راحت نميگي تا همه از اينجا برن

گریــــه کن عزیزم اما نـه فـقــط واســـه خــــودت
واسـه اینـــکه نمیـــشه دیــــگه بیــــام تــــولـــد ت

                                     تو رفتی ونرفت چیزی از یادم

تو رفتی تازه عاشق تر شدم من

                                       از اونیم که بود بدتر شدم

مثل دیونه ها دیوونه واره

                                      دیگه در مونده بودم توی کارم

حالا عاشق تر از اونی که بودم

                                        از دست دادم همه بود و نبودم

تو رفتی رفتنی اما نه از دل

                                     مگه میشه تو را یادش بره دل

فک کنم شعرای من بد یمنن

واسه هر کی شعر میگم...میزاره میره...

منم که دل ندارم...بزاره بره...کسی به فکر من نیست...هر کی واسه خودش...خدایی داره کافیه...

این شعری رو که خوندین(مروارید و صدف)واسه یکی بود...که گذاشتو رفت

این شعرم میگم واسه بدرقش...

شاید برگرده

آن گاه که...

ضربه های تيشه زندگی را

بر ريشه آرزوهايت حس می کنی

به خاطر بياورکه...

زيبايی شهاب ها

                      از شکستن قلب ستارگان است!!!

^{هيچ کس با من نيست مانده ام تا به چه انديشه کنم}

^{مانده ام در قفس تنهايي در قفس مي خوانم}

^{چه غريبانه شبي است شب تنهايي من}

^{خانه را در چشم‌هاي تو پيدا کردم}

^{پلکهايت را به هم نزن، خانه خراب مي‌شوم.}

 شهر اول : نگاه و دلربايي

         شهر دوم : ديدار و آشنايي

            شهر  سوم : روزهاي شيرين و طلايي

              شهر چهارم : بهانه، فکر ،جدايي

           شهر پنجم : بي وفايي و بی خیالی 

      شهر ششم : دوري و بي اعتنايي

 شهر هفتم : اشک،آه،تنهايي

^{عاشقانه ترين نگاهم را روي قايقي}

^{از باد نشاندم و پارو زنان سوي}

^{تو فرستادم وقتي به ساحل نگاه تو رسيد}

^{تو چشمانت را بستي و}

^{قايقم ، غرق شد}

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني

دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني

دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني

دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

ای مسافر غریبه چرا قلبمو شکستی

                             رفتی و تنهام گذاشتی دل به ناباوری بستی

ای که بی تو تک و تنهام تو این غربت سنگی

                             می دونم بر نمی گردی شدی همرنگ دورنگی

همه ی زندگی من اون نگاه عاشقت بود

                             چرا فکر کردی به جز من یکی دیگه لایقت بود

رفتی و ازم گرفتی اون نگاه آشنا تو

                             واسه من باقی گذاشتی التهاب لحظه هاتو

حالا من تنها نشستم با نوای بی نوایی

                             چه غریبم بی تو اینجا ای غریبه بی وفایی

رفتم ز پی ات در همه دنیا تو نبودی

از شهر گرفتم ره صحرا تو نبودی

دنبال تو گشتم چه بسا باغ جهان را

گل بود ولی در بر گلها تو نبودی

یک شب همه شب دیده ی من سوی فلک را

من بودم و مه بود ثریا تو نبودی

با عشق تو پروانه شدم بر سر گلها

ماهی شدم و در دل دریا تو نبودی

در شهر خیالم چه بسا گشتم وگشتم  

خوبان همه بودند در آنجا تو نبودی

یک شب اگرم بود سری بر سر بالین

در آئینه روشن رویا تو نبودی

چون دور جوانی گذشت آمدی از در

ای وای تو بودی برم اما ،تو نبودی..!!

   ولادت با سعادت حضرت فاطمه زهرا (س)را تبريك عرض می نمايم

صد جان و دل فدای يك مدعای مادر        

                   فتح و گشايش آرد دست دعای مادر

اين روزا عادت همه رفتن و دل شکستنه....................درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه

اين روزا  درد عاشقا  فقط غمه ند يد نه................مشکل بی ستاره ها يه کم ستاره چيدنه

اين روزا  کار ادما دلای پاک  و بردنه.................بعدش اونو گرفتن و به ديگری سپردنه

اين روزا  کار ادما  تو انتظار گذاشتنه.................ساده ترين بهونشون از هم خبر نداستنه

اين روزا سهم عاشقا غصه وبی وفايی.................جرم تمومشون فقط ........لذت اشناييه

اين روزاچشمای همه غرق نيازشبنمه.................روگونه هرعاشقی چندقطره بارون غمه

اين روزاعادت گلامرگ وبهونه کردنه...................کار چشای ادما دل رو ديوونه کردنه

اين روزا قصه هاهمش قصه دل سوزوندنه.............خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه

اين روزا  فرصت  دلا برای عاشقی  کمه.............زخمای بی ستاره ها تشنه ياس مرهمه

اين روزا  درد ادما  فقط  غمه  بی  کسيه........زندگيشون حاصلی از حسرت و دل واپسيه

اين روزا کار گلدونا از شبنمی تر شدن....................ارزوی شقايقا يه شب کبوتر شدنه

             قصه میگن چشمای تو از عشقی بی سرانجام

از اون روزا تا این شبا انگار یه عمر گذشته

             ببین  که  شیشه  دلم  تو  دست  تو  شکسته

نگو  نگو   تموم  شده  گذشته  ها  گذشته

             این   فاصله   میون   ما  طلسم  سر گذشته

بمون بمون که اشک غم نشسته توی چشمام

             نمی شنوی  فریا د مو که بی تو  خیلی  تنهام

دنیا  به  این  بزرگی  و دنیای من  کوچیکه

             تو رفتی  و  برای  من  نمونده  عشقی  دیگه

از من چطور گذشتی و به روم درارو بستی

              فقط تو رو میخواستم و تو بودی که نخواستی

نگو  نگو   تموم  شده  گذشته  ها  گذشته

             این   فاصله   میون   ما  طلسم  سر  گذشته

میخوام تو شبهای خودم خلوت کنم به یادت

              تو  شهر  رویا  گم   بشم  به  یاد  خاطراتت

تو نیستی و بدون  تو  فضای  خونه سرده

              بیا  ای  عشق  خوب  من  دلم  هوا تو  کرده

عشق اسارت وبردگی نیست.شاید هیچ مفهومی را چون آزادی و رهایی نتوان درعشق پررنگ یافت.میدانم که این جملات را بارها شنیده یی «تو همه چیز من هستی»،«بدون تونمی توانم زندگی کنم»،«بی تو می میرم».هریک از ماشاید چنین جملات را گفته یا شنیده باشیم ویا حتی آرزوی گفتن ویاشنیدن نغمه های بی تو هرگزرا داشته باشیم. ولی صحبت امروزمن تلاشی برای نفی هر نوع وابستگی درعشق است زیرا آن که می پندارد بدون معشوق خود، قادر به زندگی نیست از عشق اصیل و واقعی بهره یی ندارد، زیرا عشق حقیقی درکی ژرف ازاین حقیقت است که ما بتوانیم بدون کسی زندگی کنیم وپس از آن زندگی کردن با اورا انتخاب کنیم. بدون شک لازمه توانایی دوست داشتن، توانایی تنها ماندن است. رابطه یی که در آن وجود ما وابسته به دیگری باشد، عشق نیست که رابطه انگلی است و افرادی را که عشقشان از این نوع است«وابستگان انفعالی» می نامند. آنها وابستگانی هستند که می خواهند دیگران تمام لذائذ احساس آنان را تامین کنند ودراین جریان وبرای رسیدن به این خواسته به هر کاری تن می دهند. وجود آنان چونان چاهی است که هرچه در آن بریزی پرنمی شود. آنهابخشاینده نیستند بلکه گیرندگان محضی هستند که درخیال، خود را بخشنده می پندارند آنها همواره درجست وجوی این هستند که دوست داشته شوند و دیگران به آنها عشق بورزند.آنها غافل از این واقعیت مهمند که دیگران تنها می توانند آن چیزی را به آنها ببخشند که خود آن را داشته باشند. یک لیوان وقتی سرریز می شود که پرباشد

براستی چند نفررا می شناسیم که آنقدرازعشق پرهستند که میتوانند ازآن لبریزشوند و بخشی ازاین عشق لبریز شده را نیزبه ما ببخشند؟

خوب به پاسخ این سوال فکر کن. آیا به دنبال آب در کوزه های تهی دیگران نمی گردیم؟

وابستگان به عشق نمی دانند که لازمه توانایی دوست داشتن، توانایی تنها ماندن است. آنها درطلب یگانه شدن با معشوق خویشند وراه این یگانگی را در نفی خویشتن به عنوان انسانی آزاد و توانمند و منحصربه فرد می دانند بی آن که ازاین رازآگاه باشند که:«عشقی که ازدو نفریک نفربسازد. هریک ازآن دونیم انسانی خواهد بود.» بی اختیاربه یاد جملاتی از«پیامبر»اثرزیبای«جبران خلیل جبران» می افتم وآن را برایت زمزمه می کنم. باشد که به یادش بسپاریش:«عشق هدیه یی نمی دهد مگراز گوهرذات خویش وهدیه یی نمی پذیرد مگرازگوهرذات خویش، عشق نه املاک است ونه مملوک، زیرا عشق برای عشق فی است.» ویا درجایی دیگرچنین می گفت:«شما با هم زاده شدید وباید پیوسته با هم باشید تا آن هنگام که مرگ بالهای عمرتان را برکند. حتی در خاطره خوش خداوند هم باشید. اما بگذارید با هم بودنتان را فضایی در میان باشد وبگذارید که بادهای آسمان بین شما در رقص وپایکوبی باشد. یکدیگررا دوست بدارید،اما از عشق زنجیر مسازید

بگذارید عشق همچون دریایی مواج میان ساحلهای جانهایتان درتموج واهتزازباشد. جامهای یکدیگررا پرکنید ولی ازیک جام منوشید. از نان خود به یکدیگرهدیه دهید،اما هردو ازیک قرص نان تناول مکنید. به شادمانی با هم برقصید وآوازبخوانید،اما بگذارید هر یک برای خود تنها باشد. همچون سیمهای عود که هریک در مقام خود تنهاست. اما همه به یک آهنگ مترنمند. دلهایتان را به هم بسپارید اما به اسارت یکدیگر ندهید. در کنار هم بایستید اما نه بسیار نزدیک. ازآن که ستونهای معبد ازهم جدایند ولی باریک سقف را بردوش دارند وهیچگاه بلوط وسرو درسایه   هم به کمال رویش نرسند.»                      

وابستگان چاههایی هستند که هرگزپرنمی شوند برای آنها فرقی نمی کند که چه کسی آنها را دوست داشته باشد فقط این مهم است که کسی به آنها بگوید:«دوستت دارم» آنها به شدت نیازمند تحسین وتصدیق دیگرانند. آنها می توانند بارها معشوق خود را در زندگی عوض کنند وهیچگاه نیزعشق را نیابند زیرا آنها نمی دانند که عشق را تنها باید در درون خود بیابند.

به درد مندی عشاق مبتلا سوگند

به زود رنجی دلهای با صفا سوگند

به شوخ طبعی مستان بزم عشقو جنون

که گم کنند در و بام خانه را،سوگند

به تنگدستی بخشندگان گوشه نشین

به رو گشادگی بی نیازها سو گند

به اشک دیده ی شب زنده دار مهجوران

به شعر و ساز و می و بزم آشنا سوگند

به چشم پاکی شبنم،به روشنایی روز

به این مظاهر خلقت،جدا جدا سوگند

به نامرادی لب تشنگان وادی عشق

به سازگاری درویش بینوا سوگند

به اشک عاشق مسکین ز ظلم این همه قید

به پایداری معشوق با وفا سوگند

به این غروب غم آلود روزگار فراق

 به صبح آغاز عشق ما سوگند

که از تو در نظرم هیچ قبله روشنتر

نبوده به هر نمازم،به این خدا سوگند

می خوام داد بزنم

بگم که عاشقم

می خوام از تبم برات بگم

از تبی که دارم توش میسوزم

می خوام از دلم برات بگم

دلی که اگر بشکنیشم بازم میگه عاشق بمونم

منم اون شکسته قایق گمشده تو طوفان دریای عشقت